The Tale of

Nikola, yeni ekonomik düzen yüzünden toprağını elden çıkaramaz ve ailesi çareyi yurtdışına gitmekte bulur. O ise kasabanın ucundaki çöplükte çalışırken yaralı bir leylek olan Silyan’la karşılaşır. Kuşu iyileştirmeye uğraştıkça aralarında sessiz bir bağ kurulur; bu bağ, Nikola’nın yalnızlığını ve çaresizliğini yumuşatır. Gökyüzüne dönmek isteyen bir leylek, evine dönemeyen bir adamla aynı hikâyede buluşur. Film, büyük laflara başvurmadan geçim derdi, göç ve onur gibi ağır başlıkları anlatıyor. Çöplüğün gürültüsü, rüzgârın uğultusu ve kanat sesleri, duygunun taşıyıcısı oluyor. Kamera acele etmiyor; diyalog az, bakışlar konuşuyor. Nikola’nın yüzünde suçlulukla direncin birbirine karıştığını görüyoruz. Melodrama kaymayan, küçük anların gücüne inanan bir anlatı var. Final her şeyi açıklamasa da, küçük bir şefkat anı uzun süre akılda kalıyor. Basit ama etkili, insan sıcaklığı taşıyan bir öykü; izleyene zor zamanlarda tutunacak bir umut kırıntısı bırakıyor.